Still in black..

"Τελευταία η ζωή μου έχει αλλάξει.

Προς το καλύτερο..

Πάει καιρός από την τελευταία φορά που είπα είμαι χάλια, και να είμαι στ'αλήθεια.."

14 Φεβρουαρίου 2009

Πρίν από 2 μιση μήνες ήμουν τόσο καλά..

Τόσο ευτυχισμένη..

Τώρα τίποτα...

Κενό..

Ένα κενό που μεγαλώνει, και δεν το θέλω..

Πώς γίνεται να αλλάζουν τα συναισθηματα σου τόσο γρήγορα?

Από την μια στιγμή στην άλλη?

Και να μην ξέρεις και τί φταίει?

Είναι αβάσταχτο, είναι απαίσιο..

Δεν το θελω..

Είναι η πιο άσχημη φάση της ζωής μου και δεν ξέρω αν θα την αντέξω..

Πόσο θα αντέξω να έχω αμφιβολίες?

Για τον ίδιο μου τον εαυτό!

Πόσο πια?

Έκανα υπομονή..

Αλλά κουράστηκα..

Κουράστηκα να προσπαθώ να είμαι καλά ενώ δεν είμαι.

Να προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως είμαι καλά, και να μην είμαι..

Θέλω να φύγω..

Δεν μπορώ άλλο..

Τα πάντα με πνίγουν..

Τίποτα δεν με ευχαριστεί πια, τίποτα..

Όλα μου φαίνονται τόσο ίδια..

Δεν τα θέλω αυτά τα συναισθήματα, το καταλαβαίνεις?

Θέλω πίσω τη ζωή μου!

Θέλω πίσω τον εαυτό μου!

Θέλω να αναπνεύσω και πάλι ελεύθερα!

Πράγματα που με έκαναν πρίν ευτυχισμένη, δεν με κάνουν πια..

Προσπαθώ.. Για όλους...

Και κυρίως για σένα..

Δεν σου αξίζει όλο αυτό.

Είσαι ο πιο γλυκός άνθρωπος στον κόσμο και δεν σου αξίζει..

Με τίποτα..

Δεν βρίσκω διέξοδο..

Δεν ξέρω τι να κάνω, πού να πάω...

Το κλάμα έχει γίνει συνήθεια τώρα πια..

Γιατί έγιναν έτσι τα πράγματα?

Γιατί έπρεπε Θεέ μου να μου πάρεις όσα μου έδωσες?

Ποιός δεν άντεχε να με βλέπει τόσο ευτυχισμένη?

Ποιός μου έδωσε μια γερή μούτζα και από τότε κατέρρευσαν όλα?

Ήταν το καλύτερο δώρο..

Ήταν ότι πολυτιμότερο είχα, μα τώρα δεν ξέρω..

Δεν ξέρω τίποτα..

Για το "Στρουμφάκι" μου....

Όταν γνωρίζεις έναν άνθρωπο, άλλες φορές καταλαβαίνεις τι τύπος είναι, και άλλες πρέπει να περάσει καιρός μέχρι να δεις τι κρυβει μέσα του.

Θέλω σε αυτό το post να μιλήσω για κάποιον, που σημαίνει πολλά για μένα. Για κάποιον που τους τελευταίους 3 μήνες με έχει αλλάξει, έχει αλλάξει τον τρόπο που σκέφτομαι και την διάθεσή μου και τον ευχαριστώ για αυτό..

Από την πρώτη στιγμή που τον γνώρισα κατάλαβα πόσο καλό και γλυκό παιδί είναι. Μόνο και μόνο από το βλέμα και το χαμόγελο του, καταλαβαίνεις τι έχει μέσα στην καρδιά του.. έτσι πιστεύω τουλάχιστον! Δεν μου πήρε πολύ καιρό να τον καταλάβω, όμως όσο τον γνωρίζω τόσο τον αγαπάω περισσότερο..

Μέχρι να τον γνωρίσω καλύτερα πίστευα απλά οτι είναι καλό και ευαίσθητο παιδί.

Τώρα αυτά που πιστεύω για εκείνον είναι πολύ περισσότερα.

Τώρα πια έχει γίνει κάποιος στον οποίο στιρίζομαι απόλυτα, ξέρω οτι θα με καταλάβει και δεν θα με παρεξηγήσει ότι απίθανο και αν του πώ. Είναι εκείνος που θα στραφώ όταν έχω τα νεύρα μου για να ακούσω την ήρεμη φωνή του και να ηρεμίσω και εγω, όταν είμαι στεναχωρημένη αλλά περισσότερο όταν είμαι χαρούμενη. Γιατί μου δείχνει οτι χαίρεται μαζί μου, ακόμα κ αν αυτό που με κάνει χαρούμενη είναι τόσο ασήμαντο!(χθές π.χ. η χαρά μου ήταν απερίγραπτη όταν βρήκα το καινούριο τραγούδι του Σάκη...)(=>επόμενο post)

Είναι πολλά ακόμα που θα ήθελα να εκφράσω αλλά ίσως αυτά να είναι αρκετά.

Ίσως όλα αυτά που αναφέρω να είναι αυτονόητα σε μια σχέση.. Όμως εγώ σε μεγάλο βαθμό δεν τα είχα βιώσει. Και θέλω να του πώ ένα μεγάλο ευχαριστώ που με έκανε να πιστέψω ξανά σε κάτι που είχα αφορήσει. Στην αγάπη..

Πολλοί θα πούν οτι είναι νωρίς για τέτοια λόγια, και οτι ίσως δεν είναι αυτά ακριβώς που νιώθω, όμως μόνο εγώ ξέρω πώς αισθάνομαι όταν τον κοιτάζω απο το τζάμι της πόρτας να φεύγει...

(πολλά από αυτά τα ξέρει, αλλά είναι και κάποια που κολλάω να του τα πώ..'Ισως κάποτε να μπορέσω..)

Friends for ever!!

Θυμάμαι καμιά φορά τον εαυτό μου ,λίγο πρίν το γυμνάσιο... 'Ημουν πολύ "κλειστό" παιδί! Δεν έκανα εύκολα παρέες πιο πρίν. Ούτε ενδιαφέροντα είχα...

Απο την πρώτη γυμνασίου και μετά όμως άλλαξαν όλα! Γνώρισα μερικές από τις καλύτερες φίλες μου σήμερα, δεν κάνω πολύ παρέα με όλες βέβαια, αλλά το σημαντικό είναι πως όταν τις χρειάζομαι είναι δίπλα μου! Και αυτό εκτιμώ περισότερο στους φίλους μου. Να με ακούν όταν έχω τις μαύρες μου, και να μου δείχνουν οτι μ'αγαπούν σε κάποια δύσκολη φάση μου..

Στην πρώτη γυμνασίου γνώρισα και την Χ.. Με την Χ. λοιπόν, γίναμε κολλητές από το πρώτο διάλειμα! Θυμάμαι, ήταν το πρώτο παιδί της τάξης μου που με πλησίασε, και θα το θυμάμαι πάντα! Στην πρώτη γυμνασίου κάναμε μαζί ότι τρέλα μπορούσε κανένας να φανταστεί..

Είχαμε και κάτι απίστευτα μεγάλα κενά, και δεν γινόταν να καθίσουμε ήσυχες!

Στην δευτέρα γυμνάσιου, λίγο μετά την αρχή της σχολικής χρονιάς, μας άλλαξαν τμήμα .. Και χωριστήκαμε αναγκαστικά.. Ούτε που θέλω να θυμάμαι εκείνη τη μέρα, που έκλαιγα όσο δεν είχα ξανακλάψει ποτέ.. Ήταν σαν να ήξερα οτι αργότερα θα χωριζόμασταν κανονικά!

Πέρασαν τα χρόνια, δευτέρα και τρίτη γυμνασίου είμασταν μια χαρά, κολλητές όσο δεν πήγαινε! Όταν πήγαμε ξανά σχολείο στην πρώτη Λυκείου, ένιωσα ένα χάσμα ανάμεσά μας, λες και κάτι είχε γίνει και δεν το είχα καταλάβει.. Σιγά σιγά άρχισε να απομακρύνεται. Όταν της το έλεγα μου έλεγε όχι και όχι, όμως δεν την πίστευα, κάτι είχε αλλάξει απέναντί μου και ήταν φανερό. Μέχρι που κάποια στιγμή δεν μιλούσαμε καν.

Όταν είμασταν πιο μικρές είχαμε το συνήθειο να γράφουμε γράμματα η μία στην άλλη, κια λέγαμε πολλά. Και αυτός ήταν ο τρόπος που της είπα το "αντίο" στην δευτέρα λυκείου, όταν αποφάσισε να αλλάξει σχολείο. Της έγραψα ένα γράμμα στο οποίο της έλεγα όλα αυτά που αισθανόμουν. Την προδοσία και τη θλίψη που αισθανόμουν από τότε που δεν ξαναμιλήσαμε.

Μετά από 2 μέρες με πήρε τηλέφωνο. Ήταν έκπληξη για μένα. Σχεδόν δεν την αναγνώρησα! Μιλήσαμε αρκετή ώρα, εκείνη μίλαγε για την ακρίβεια, εγώ την άκουγα κ έκλαιγα. Μου έλεγε οτι απλά χαθήκαμε γιατί αλλάξαμε παρέες και απομακρυνθήκαμε και διάφορα τέτοια..
Και από κείνη τη μέρα μιλήσαμε μόνο μια φορά στα γενέθλια της που την πήρα εγώ.

Πρίν από μια εβδομάδα περίπου, ήμουν έξω για καφέ με το αγοράκι μου..
Χτυπάει το τηλέφωνο σε κάμια άσχετη στιγμή, άγνωστος αριθμός. Το σηκώνω, και δεν πίστευα στα αυτιά μου.. Ήταν η Χ... Δεν το πίστευα!! Μιλήσαμε λίγο, με φανερή την αίσθηση της έκπληξης, του ενθουσιασμού και της συγκίνησης στα μάτια μου, και είπαμε οτι θα ξαναμιλήσουμε.

Και όντως ξαναμιλήσαμε! Με βρήκε στο facebook, ανταλλάξαμε και msn, και είπαμε πολλά. μου είπε οτι δεν μου άξιζε να με παρατήσει έτσι χωρίς να μου αξιζει και οτι με σκεφτόταν πολύ συχνά. Ήθελε λέει να με πάρει τηλέφωνο πολλές φορές, αλλά δίσταζε, γιατί φοβόταν την δική μου αντιμετώπιση. Είπαμε πολλά, θυμηθήκαμε πολλά, και πραγματικά ήταν από τις πιο συγκινιτικές στιγμές της ζωής μου!
Μόνο που θυμάμαι την γελοία φάτσα μου, ενώ κοίταγα την οθόνη του laptop μου περιμένοντας να δώ το επόμενο μήνυμα της, με πιάνουν γέλια! Δεν της κράτησα ποτέ κακία που με απομάκρυνε, είχε τους λόγους της και μου τους εξήγησε..
Πραγματικά την αγαπάω πολύ, και δεν θέλω να την ξαναχάσω!
Κοριτσάκι μου,να'σαι πάντα ευτυχισμένη...!

Και από ότι καταλαβαίνω τώρα, ίσως το friends for ever που γράφαμε τότε να μην ήταν απλά παιδικές χαζομάρες..

Το τραγουδάκι παρακάτω, ήταν το τραγούδι μας από την πρώτη γυμνασίου.

Αφιερωμένο!