Ε όχι και τον blogger!

 

Hello, hello!!!

Συνεχίζεται το δράμα μου αγαπημένοι μου, με επαναλαμβανόμενο σαμποτέρ το φροντιστήριο μου...

Εκτός από το φατσοβιβλίο, τώρα έκλεισαν και τον μπλόγκερ... με αποτέλεσμα να μην μπορώ να κάνω ούτε πόστ, αλλά ούτε και να σχολιάσω...

Μαύρα χάλια!

Το παρόν πόστ απ' ότι θα καταλάβετε, το στέλνω με μέιλ, γιατί οι σαδιστές εδώ πέρα, το μόνο μέσο επικοινωνίας με τον έξω κόσμο που μας έχουν αφήσει είναι τα μέιλ...

Σας έχω και ένα νέο! Απ΄'οτι κατάλαβα, (φτου φτου φτου!!!!! παρακαλείται θερμά όποιος είναι γκαντέμης, κατσικοπόδαρος κ.ο.κ.... να μην διαβάσει το παρακάτω κειμενάκι!!!!) το αγαπημένο μου λαπτοπάκι θα γυρίσει στην αγκαλιά της "μανούλας"! Δεν λέω μεγάλα λόγια, αν και ελπίζω.. Ευχηθείτε όλοι μαζί, μαζί με μένα, να το πάρω πίσω πριν το 2010....!

Επίσης, θέλω να εκφράσω την αμέριστη συμπαράσταση μου, όπως και όλων εδώ φαντάζομαι, στον Hfaistiwna, για αυτό που συνέβη στη ζωή του... Δεν μπορώ να κάνω σχόλια αγαπημένε μου, και ήταν ο μόνος τρόπος...

Τα φιλιά μου σε όλους, και να ξέρετε.... 

Ότι και αν συμβεί, η ζωή συνεχίζεται...!

Καλό μήνα! (+επετιος, τρα λα λάααα.!)

Αγαπητά μου μπλογκοφιλαράκια!

Καλό μήνα! 'Οσο πάμε ερχόμαστε όλο και πιο κοντά στα Χριστούγεννα, την αγαπημένη μου περίοδο του χρόνου. Όλη αυτή η μαγεία, τα φωτάκια, τα τραγούδια, η χαρά που επικρατεί, με κάνει να νιώθω πιο αισιόδοξη!


Και επίσης, σήμερα γράφω την 60ή ανάρτησή μου, και διάλεξα να είναι και η επετιακή! Δεν μπορώ να την φτιάξω όπως θέλω ούτε να γράψω αυτά που θέλω, λόγω του χρόνου που με πιέζει και της διευθύντριας του φροντιστηρίου που θα μπουκάρει όπου να'ναι... Όμως έχω να πώ, οτι εδώ μέσα γνώρισα απίστευτα άτομα, που πάντα είχαν ένα καλό λόγο να μου πούν όταν δεν ήμουν καλά, και πάντα ήταν έτοιμοι να χαρούν με τη χαρά μου! Σας ευχαριστώ 'ολους! Δεν σταματάμε εδώ! Τώρα που έχω όρεξη και ιδέες, δεν έχω λάπτοπ, την τύχη μου μέσα.....


Από ότι καταλάβατε, το πρόβλημα μου, φαίνεται να μένει αιωνίως άλυτο... Ο υπολογιστής μου ακόμα να έρθει σπίτι, και κάτι μου λέει οτι θα κάνει πρωτοχρονιά χωρίς εμένα.... Σνιφ... Τον έχω δει μέχρι και στον ύπνο μου, το πιστεύετε?


Τελος πάντων, ας αλλάξω θέμα... Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στο φροντιστήριο μου,όπως θα καταλάβατε και πρίν, ίσως ο μόνος τρόπος επικοινωνίας μου με τον ιντερνετικό κόσμο.. Και το κακό που μόλις διαπίστωσα?? Οι κακοί του φροντιστηρίου μόλις κλείδωσαν κάθε "Social Network"... Άρα και φατσοβιβλίο γιοκ... Αρε, άτιμη κοινωνία, άλλους τους ανεβάζεις και άλλους τους κατεβάζεις! (...)
Ένα πολύ ευχάριστο νέο που δεν έχω προλάβει να σας πω, είναι οτι ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ τελείωσα με τα μαθήματα των αγγλικών! Δεν φαντάζεστε τι ανακούφηση νιώθω! Δυστυχώς δεν έδωσα τώρα, λόγω ενός μπερδέματος που προέκυψε, αλλά το Μάιο θα δώσω! Έχουμε αποφασίσει μαζί με μια πολύ καλή μου φίλη να διαβάσουμε μαζί και να δώσουμε. Είναι κ εκείνη στο ίδιο επίπεδο με εμένα, και θα τα πάμε πολύ καλά, είμαι σίγουρη!


Θυμάται κανένας που σε κάποια ποστ μου "εκθίαζα" κάποιες σκύλες που έχουμε στο τμήμα μου? Λοιπόν... Μία από αυτές τις σκύλες, έγινε η αιτία για να τα ακούσει πολύ χοντρά μια καθηγήτρια μας.. Η οποία επιδή ήμασταν πολύ κοντά στην ηλικία, κάναμε πολύ πιο χαλαρό μάθημα.. Αυτής της σκύλας όμως, δεν της άρεσε, μάλλον προτειμάει να κάνουμε μαθημα με τον μπαμπούλα από πάνω μας, και είχε τη φαινή ιδέα να πάρει τηλέφωνο στον διευθυντή μας και να πει οτι στην Κομμωτική Δ' δεν γίνεται μάθημα κλπ... Για να μην σας τα πολυλογώ, όταν καταλάβαμε όλοι ποιός ήταν, σχεδόν αναγκάστηκε να ζητήσει συγνώμη από την καθηγήτρια, που φταίει και σε τίποτα!


Και με την ευκαιρία, να σας πώ, οτι είμαι πολύ κοντά στην απόκτηση του πτυχίου μου, και δεν βλέπω την ώρα να δουλέψω σε κομμωτήριο!!


Θα προσπαθήσω να βρώ από τώρα κάπου, αλλά το πρόβλημά μου είναι οτι θέλω να πάω κάπου που να πληρώνομαι... Γιατί κακά τα ψέμματα, η κατάσταση σε όλους είναι και θα είναι δύσκολη.. Έχω κάνει διάφορες αιτήσεις, και έχω στείλει βιογραφικά, αλλά δυστυχώς λίγοι έως ελάχιστοι είναι αυτοί που ζητάνε άτομα μετα τις 3... Τελος Πάντων, έχει ο Θεός!


Και μια που είπα για τον Θεούλη, βλέπει κανενας το "Μίλα μου βρώμικα"?? Κατ'εμέ είναι τέλεια! Δεν μου φαίνεται οτι έχει καμια σχέση με την ομόνυμη στηλη της Athens Voice, αλλά την βλέπω φανατικά, όπως και τους 4, να μόνα σήριαλ που βλέπω στην T.V.!


Στα προσωπικά μου, (να σας τα πώ κ αυτά, γιατί ξέρω ότι καίγεστε να μάθετε....!) είμαι πολύ καλά και με βοηθάει πολύ σε διάφορους τομείς της ζωής μου. Γιατί είναι μεγάλο πράγμα να ξέρεις οτι έχεις έναν ανθρωπο να βασιστείς...


Και τώρα δυστυχώς θα πρέπει να σας αφήσω.. Να προσέχετε,και σύντομα θα σας διαβάσω όλους!

Μου λείπετε...

Πόσο καιρό έχω να γράψω από υπολογιστή θεέ μου!!
Θέλω τόσο πολύ να πάρω το λάπτοπ μου πίσω!
Σας στέλνω αυτό το ραβασάκι, για να σας ενημερώσω ότι είμαι καλά και ελπίζω σύντομα να επανέλθω..
Γενικά είμαι καλά, μόνο που αυτή τη στιγμή αισθάνομαι προδομένη.. Είναι πολύ άσχημο να σε ρίχνουν από τα ψηλά )που νόμιζες οτι είσαι..) στα χαμηλά, έτσι δεν είναι? Λεπτομέρειες στο επόμενο επεισόδιο....
Χθές το βράδυ είχα πάει για οινόμελο... Είναι απλά τέλειο, και γίνεται ακόμα καλύτερο αν έχεις την κατάλληλη παρέα!
Θα περάσω να σας επισκευτώ όλους κάποια στιγμή!
Να προσέχετε!!!

Ζώ-stop!

Αγαπημένα blogoφιλαράκια μου! Μου λείψατε πολύ! Αλήθεια! Αλλά με το
που γύρισα από τις διακοπές ήρθαν τα πάνω κάτω.. Έγιναν πολλά, τα
οποία θα σας πώ εν καιρώ... Έχει χαλάσει και το λάπτοπ μου και δεν εχω
σχεδόν καθόλου επικοινωνία με τον ιντερνετικό κόσμο! Και λέω σχεδόν
γιατί ευτυχώς ανακάλυψα το cosmote my-view και μέχρι τις 16 του μήνα
θα εχω δωρεάν.. Από εκεί και πέρα θα ξαναχαθώ για λίγο, μέχρι να
επιστρέψει το άσωτο λαπτοπ! Πρέπει να σας αφήσω! Καλά να περνάτε και
θα τα ξαναπούμε σύντομα!

Από μακρυά..

Αγαπημένοι μου blogoφίλοι!

Από το πρωί στις 6 κ μισή βρίσκομαι στο αγαπημένο μου νησί για να αρχίσω τις διακοπές μου που τόσο καιρό και με τόση ανυπομονεσία περίμενα!

Ήθελα να σας γράψω από χθές, αλλά κάτι οι δουλείες, κάτι οι ετοιμασίες και τα τελευταία ψώνια, δεν πρόλαβα!

Τον τελευταίο καιρό δεν μου πήγαιναν και τόσο καλά τα πράγματα, ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο ήταν στο νοσοκομείο, και φοβηθήκαμε ολοι πολύ.. Δεν εχει ξεπεράσει τελείως τον κίνδυνο, όμως θέλουμε να πιστεύουμε οτι όλα θα πάνε καλά!

Αυτή τη στιγμή που σας γράφω, βρίσκομαι σε ένα internet caffe της Μυτιλήνης, το οποίο ανακαλύψαμε πέρσυ και μας βοηθάει να γεμίσουμε της κενές ώρες αναμονής του Κτελ που θα μας πάει στο χωριουδάκι μου! Κάναμε φυσικά και μία ωραία βόλτα στους πλακόστρωτους δρόμους της πόλης, και είμαστε έτοιμοι.. Είναι 11 παρά κάτι... 'Εχουμε χρόνο!!

Θα ήθελα να σας δείξω και φωτογραφίες, αλλά εδώ δεν έχω τίποτα δυστυχώς!

Ήρθε η ώρα να σας αφήσω όμως.. Λογικά θα γυρίσω λίγο πριν το τέλος του επόμενου μήνα, οπότε μέχρι τότε να περνάτε καλά, να διασκεδάσετε, να κάνετε πολλά μπανάκια, και εγώ όποτε έρχομαι στην πόλη θα σας επισκέπτομαι!

Φιλιά πολλά και καλό καλοκαίρι!

You raise me up..

"You Raise Me Up"

When I am down and, oh my soul, so weary;
When troubles come and my heart burdened be;
Then, I am still and wait here in the silence,
Until you come and sit awhile with me.

You raise me up, so I can stand on mountains;
You raise me up, to walk on stormy seas;
I am strong, when I am on your shoulders;
You raise me up... To more than I can be.

You raise me up, so I can stand on mountains;
You raise me up, to walk on stormy seas;
I am strong, when I am on your shoulders;
You raise me up... To more than I can be.

There is no life - no life without its hunger;
Each restless heart beats so imperfectly;
But when you come and I am filled with wonder,
Sometimes, I think I glimpse eternity.

You raise me up, so I can stand on mountains;
You raise me up, to walk on stormy seas;
I am strong, when I am on your shoulders;
You raise me up... To more than I can be.

You raise me up, so I can stand on mountains;
You raise me up, to walk on stormy seas;
I am strong, when I am on your shoulders;
You raise me up... To more than I can be.

You raise me up... To more than I can be.

Άλλο ένα βράδυ..

.. κάθομαι μόνη.

Ο ύπνος δεν με παίρνει, σκέφτομαι πολλά, παρατηρώ πολλά που υπό άλλες συνθήκες δεν παρατηρούσα.

Αλήθεια, πόσο δεδομένη έχουμε τη ζωή μας;

Κανείς δεν ξέρει για πόσο θα ζήσει, πόσο θα μείνει σε αυτό τον πλανήτη, πόσα θα προσφέρει..

Η ζωή είναι περίεργο πράγμα.

Είναι δώρο.

Αλήθεια πώς είναι ο θάνατος;

Έχω φανταστεί πολλές φορές , σαν ταινία περνάει η ζωή σου, τα αγαπημένα σου πρόσωπα, όλα όσα αγαπάς, μετά φώς και μετά..

.. Μετά τί;

Υπάρχει άραγε ο παράδεισος που λένε; Η απλά κλείνουμε τα μάτια και μετά..

...Κενό..

Πόσο με τρομάζει αυτή η σκέψη..

Δεν μ'αρέσει αυτή η εκδοχή..

Δεν θελω κενό..

Θέλω όμορφα πράγματα..

Θέλω να ζήσω τη ζωή που μου μένει όσο καλύτερα μπορώ, και να κάνω όσα περισσότερα μπορώ, για να μπορώ να πώ οτι φεύγω γεμάτη!

Πόσο λυπάμαι για τους ανθρώπους που φεύγουν χωρίς να έχουν προλάβει να δούν κάποια από τα όνειρα τους να πραγματοποιούνται..

Μισοτελειωμένα όνειρα..

Σκέψεις και ελπίδες που χάνονται..

Όλα, σε μια στιγμή..