Βόλτα στο Γκάζι

Πρίν από μία εβδομάδα, αποφασίσαμε με τις φίλες μου να αλλάξουμε λίγο χώρο διασκέδασης κλπ, και διάλεξαμε το Γκάζι.

Υπάρχουν εκεί πολλά μαγαζιά για όλα τα γούστα, όμως την ώρα που πήγαμε εμείς, φυσιολογικό ήταν αν μην υπάρχει ούτε σκαμπό...!

Μετά από λίγη συζήτηση και αρκετές προτάσεις, πήγαμε στην "Αρχιτεκτονική". Μου είπαν απλά πως παίζει ροκ μουσική. "Ωραία" σκέφτηκα "ώρα για λίγο χτύπημα..". Όταν όμως φτάσαμε εκεί μια έλπληξη μας περίμενε.

Κάθε Σάββατο στην Αρχιτεκτονική παίζουν live τα Κιτρινα Ποδήλατα! Σε εμένα έγιναν γνωστοί από το τραγούδι των τίτλων της σειράς "504 χλμ. βόρεια της Αθήνας" μία σειρά από τις λίγες που κατάφεραν να μιλήσουν στην καρδιά του νεανικού κοινού, απλά γιατί δείχνουν ιστορίες καθημερινές και αληθινές..

Σήμερα δύο είναι αυτές που ξεχώρησαν για μένα, το Γ4 και τα Άγρια Παιδιά.

Αλλά ξέφυγα από το θέμα μου!
Παρακάτω σας έχω βίντεο από τα Κίτρινα ποδήλατα, όσοι δεν τους ξέρετε να τους γνωρίσετε!


Ταξιδεύω το εγώ μου






Μη μ'αγγίζεις






Θα πάρω φόρα





Μ'άρεσαν πολύ και σίγουρα θα ξαναπάω!!

lost...

Έχω μέρες να γράψω..

Δεν έχω και πολλή όρεξη, για να πώ την αλήθεια...

Και να γράψω πάλι τα ίδια θα πώ..

Γιατί ίδια είναι και η ζωή μου..

Δεν αλλάζει τίποτα..

Τίποτα διαφορετικό, τίποτα που να κάνει αίσθηση, καμία έκπληξη, όλα στάσιμα...

Και αναρωτιέμαι το γιατί...
Πώς γίνεται να έχουν μείνει όλα έτσι?
Θέλω μια αλλαγή, κάτι να ταράξει τα νερά, και να με ταρακουνήσει, να μου δείξει οτι είμαι εδώ, οτι υπάρχω.

Γιατί καμιά φορά είμαι εδώ αλλά στην ουσία δεν είμαι..

Φεύγω, ταξιδεύω, χάνομαι...

Μέσα σε σκέψεις που δεν μ'αρέσουν, όμως είναι εκεί, σε ότι κ αν κάνω, όπου κ αν είμαι..

Μου τι σπάει να είμαι έτσι, και όσο δεν θέλω τόσο πέφτω ξανά.

Δεν είμαι αυτή που ήμουν και το βλέπω...
Το νιώθω....

Είμαι μόνιμα χαμένη στις σκέψεις μου, στις ανασφάλειες μου, για πράγματα που δεν είμαι σίγουρη αν ισχύουν, αν υπάρχουν πραγματικά, ή αν είναι δημιουργία κάποιου για να με κάνει να χάσω τον εαυτό μου.

Έχω να αισθανθώ πραγματικά χαρούμενη ακριβώς ένα μήνα.. Ήταν 17 Φεβρουαρίου όταν άρχισε αυτή η "μαύρη τρύπα" να με τρώει..

Παλεύω με τον εαυτό μου, με την καθημερινότητα, με τη στασιμότητα, με την τόσο προβλέψιμη ζωή μου...

Όλα ίδια, σχολή, φροντιστήριο αγγλικών, φροντιστήριο υπολογιστών, βόλτα, ύπνος και πάλι απο την αρχη...

Hello!!! Θέλω κάτι να με ταρακουνήσει, να με ξυπνήσει, να μου αλλάξει τα μυαλά!

Πού είσαι? Σε ψάχνω!

Δεν θα με νικήσεις, θα σε νικήσω...



ΥΓ: γιατί όταν θέλω να βρώ κάτι με τη λέξη "χάλια" μου βγάζει το google πάντα χαλιά της Μιραράκη??? Ούτε να πέσει στα πατωματα δεν μπορεί κάποιος πια!!!

Άντρες...

Μην δούν μια καλλίγραμμη κοπέλα, αμέσως το μάτι τους γαρίδα!

Στην συγκεκριμένη περίπτωση, συνελήφθη ο David Beckham.. Χεχε.... We catch you man!

Ουπς... την πάτησες!

something in my mind...

Δεν έχω κάτι το ιδιαίτερο να πω..
Το μόνο οτι ψυχολογικά τα έχω παίξει..
Εδώ και δύο εβδομάδες δεν έχει υπάρξει μέρα που να αισθάνομαι πραγματικά καλά..
Νιώθω ένα πλάκωμα στην καρδιά, και το αποτέλεσμα είναι να ξεφυσάω συνέχεια λες και μου έχουν πέσει τα καράβια έξω...
Προσπαθώ να μην το σκέφτομαι, και πολλές φορές τα καταφέρνω.
Με εμποδίζει να ζήσω τη στιγμή, το καταλαβαίνεις?
Είχαμε πάει χθές σε πάρτυ μασκέ και σε κάποιες φάσεις ένιωθα οτι υποκρινόμουν..
Κάτι δεν πάει καλά με μένα..
Ελπίζω να μου περάσει γρήγορα..
Δεν μπορώ άλλο να σκέφτομαι, θα κάψω τα εγκεφαλικά μου κύτταρα!
Πάρτε μου αυτό το βάρος από την καρδιά...Σας παρακαλώ..
Εντωμεταξύ για να ξεχνιέμαι έχω λιώσει στους sims. Αλλά μ'αρέσει!
Καλό μήνα κιόλας!
Αν και δεν άρχισε καλά ψυχολογικά, ελπίζω η συνέχεια του να είναι πολύ καλύτερη και πιο ξέγνοιαστη..
Μου αφιερώνω το "Don't cry" από Guns'n'Roses, μήπως και σταματήσω κ εγώ τη διαρροή δακρύων... Έναν υδραυλικό ρε παιδιάαα.....

bad thoughts? go away..

Πέρασαν μέρες που έχω να γράψω.

Πάνω από μια εβδομάδα.

Όμως δεν φταίω εγώ....

Όπως έλεγα και στο τελέυταίο μου ποστ, όταν λες πως όλα σου πάνε κάλά, λες και κάποιος σε μουτζώνει και ξαφνικά νιώθεις οτι χάνεις τον έλεγχο.

Όμως είμαι εδω ξανά, με όλες τις άσχημες σκέψεις και το βάρος στην καρδιά να έχουν φύγει μακρυά.

Δεν θέλω να το ξαναζήσω αυτό, δεν το θέλω...

Τώρα είμαι πιο καλά από πρίν, και αυτό είναι που θέλω να μου μείνει και όχι τα δάκρυα..

Θα επανέλθω!

Βραδυνές Σκέψεις

Αρκετά περασμένη η ώρα..

Κανονικά θα έπρεπε να ήμουν στην αγκαλιά του Μορφέα τώρα, αλλά δεν μπορώ, σκέφτομαι..

Τελευταία η ζωή μου έχει αλλάξει.

Προς το καλύτερο..

Πάει καιρός από την τελευταία φορά που είπα είμαι χάλια, και να είμαι στ'αλήθεια..

Και χαίρομαι πολύ γι'αυτό.

Βλέπω στον εαυτό μου οτι κάθε μέρα που περνάει βάζω καινούριους στόχους, και παλεύω για να πραγματοποιηθούν..

Και νομίζω οτι ανακαλύπτω πράγματα που δεν είχα ξαναδεί, σε πολλά θέματα..

Είναι πολύ ωραίο συναίσθημα να ξέρεις οτι όταν είσαι στα κάτω σου έχεις έναν άνθρωπο να πεις αυτά που αισθάνεσαι, και το ζω πολύ τον τελευταίο καιρό.

Και μ'αρέσει να είμαι έτσι.

Σκέφτομαι πολλά, ίσως πολλοί να μην καταλαβαίνουν καν τι λέω..

Όμως νιώθω τόσο γεμάτη..

Τόσο σίγουρη οτι όλα θα συνεχίσουν να πηγαίνουν καλά..

Μήπως δεν πρέπει να είμαι τόσο θετική?

Γιατί πηγαίνουν όλα τόσο καλά?

Τώρα καταλαβαίνω το λόγο που όταν είμαι χάλια μου βγαίνουν όλα μαζί και είναι τόσο αβάσταχτο..

Δεν θέλω να σε χάσω, είσαι το στήριγμα μου..Μη μου φύγεις..

Όταν σκέφτομαι πως χάνω αγαπημένα μου πρόσωπα, ακόμα κ αν το "χάνω" είναι μεταφορικό, νιώθω οτι φεύγει ένα κομμάτι τις ψυχής μου..

Έχεις φωτίσει τη ζωή μου, μείνε εκει..

Πιο πολύ με τρομάζει όταν σκέφτομαι οτι όλα αυτά ίσως και να μην αληθινά, οτι μπορεί να είναι ένας χάρτινος πύργος που θα πέσει όταν θα είμαι μέσα, και θα με πάρει μαζί του..

Καμιά φορά η καρδιά πονάει με τρόπο περίεργο, πρωτόνγωρο..

Ίσως όταν νιώθεις πράγματα που δεν θέλεις, και που είναι τόσο δυσάρεστα.. Που δεν θέλεις να σκέφτεσαι καν, όμως εκείνη κάνει πάλι τα δικά της..

Και εκεί έρχεσαι και πάλι εσύ, να μου δείχνεις πόσο μ'αγαπάς, να με φροντίσεις, ακόμα κ όταν καταλαβαίνεις οτι τα βλέπω όλα μαύρα..

Όταν όμως όλες οι μαύρες σκέψεις χάνονται, θέλεις και πάλι να χαμογελάσεις, και να πείς ξανά "είμαι καλά, σ'αγαπώ", είναι τόσο ωραίο συναίσθημα, νιώθεις την καρδιά τόσο ελαφριά, έτοιμη να πετάξει, να δείξει τη χαρά της σε όλο τον κόσμο..

Θέλω να είσαι εκεί, σε όλα, και στις ρόζ σκέψεις μου, και στις κατάμαυρες..

Και το ξέρω, θα είσαι!

Δεν θέλω να κάνω τα συνηθισμένα λόγια της μέρας αυτής, όμως δεν βρίσκω τίποτα πιο αληθινό που να εκφράζει αυτά που νιώθω..

Θέλω να είσαι το όνειρο που με τυλίγει, μην μ'αφήσεις...

Σ'αγαπώ...

Και πάλι εδώ....

Έκανε πάλι την εμφάνιση του το μωρό μου!
Είμαι πολύ χαρούμενη!
Είναι και πάλι θεός, τέλειος...
Με έπιασε το παραλλήρημα...
Από ότι καταλάβατε, το σημερινό μου post αναφέρεται αποκλειστικά στον Σάκη, το αιώνιο κόλλημα μου!
Αχ, απολαύστε τον....










Δείξτε κατανόηση!!

Είπαμε, είμαι κολλημένη....